AKUTAGAWA

Өчдөр өглөө сэртэл баруун гар даагддаггүйм даа. Дээш өргөж болдоггүй. Гар бүрэн тэнийдэггүй. Шархирч өвдөөд. Машин бариад явсан цонхоо хааж чаддаггүй, жинхэнэ амьтан боллоо доо хөөрхий. Хүмсээс асуувал цөс чинь өвджээ гэлээ. Элэг өвдсөн гэвэл гайхаад байх юу байхав, цөс гэхээр шинэ сэргэг сонстоод юу билээ, яалаа гээд бодлоо.

Би уг нь өөрийгөө бүх юманд бэлэн гэж боддог. Надад юу ч тохиолдсон ажрахгүй гэж боддог. Би гаргүй болчихож магад. Нүдгүй болчиж магад. Хөлөө хугалж магад. Надад юу ч тохиолдсон сэтгэл санаагаар өөдрөг байж, даваад гарна гэж боддог байлаа. Гэсэн тийм биш юмаа. Баруун гар маань "ажиллаагаагүй" болсон чинь нээх сонин болоод. Баруун гаргүй нэг нөхөр хоёр гартай хүмүүстэй уралдаж, зангиагаа хамгийн хурдан зүүж байсан тохиолдлыг саналаа. Сэтгэлийн их тэвчээр шүү. Их дадлага хэрэгтэй юм байна даа гэж бодлоо. Би бэлэн биш ажээ. Сэтгэлээр унаагүй ээ. Гэхдээ ийм тохиолдолд яахав гээд бодсон чинь сэтгэл санааны хувьд бэлэн биш байсан, өмнө нь бодож байсан маань бас л дутуу боловсорсон байжээ гэж дүгнээд. Тээд яалаа ийлээ гээд бодлоо.

Хурц, өөх тостой хоол идэхээр цөс өвддөг аж. /103.мн-ээс будаа идсийн/ Багадаа өөх тостой хоолонд дургүй байлаа. Гэвч томрох тусам дуртай болоод, хааяа өөхтэй мах огтолмоор идмээр санагддаг, бүр дуртай болчихоод байгаам. Өмнөх өдөр нь хонины сүүл холестирингүй гээд хоёр том хэрчмийг гоймонгоор хачирлаад нульж орхисон, тэр бодогдлоо. Хурц гэдэгт би гэдэг хүн халуун ногоонд нугасгүй хүн. Биенд их сайн гэж боддог. Сүүлийн үед кореа гүчүжан халбага халбагаар хоолондоо хийж идээд байсан. Энэ маань болдоггүйм байна аа. Өчдөр эгчээсээ асуулаа. "Солонгосчууд халуун ногоо идээд яадаг ч гүй биз дээ" гэсэн "Тэр их чийгэн дунд халуун ногоон идэхгүй бол үхнэ шдээ. Монгол бол сэрүүн хуурай болохгүй"...

За би ч хүн болох болоогүйм л байна дөө. Кореа нартай аймаар "барьцаад" идээд байсан монголчуудад таардаггүйм байна л даа цэг.

Цөс нь элгэнд боловсордог өвөрмөц шингэн бөгөөд өөх тосны шингэцийг сайжруулж, гэдсээр хоол дамжих хөдөлгөөнийг идэвхжүүлдэг чухал эрхтэн юм байна аа. Тэгсэн би энэ эрхтнээ хайрлалгүй халуун ногоо, перц, хот чинжүү, өөх тосоор бөмбөгдөөд цөсний цоргоны даралтаа нэмэгдүүлж, хөөрхий минь бяцхан нүхээр чихэлдэж орох гэж миегнээд, тээд намайгаа өвтгөсөн байна шүү дээ. Хэд хоногоос баруун хавирга орчмоор мэнэрч битүү өвдөөд, хүчтэй хатгуулаад байсан юм. Мэдэхгүй л наагаад байсан байна. Хөөрхий минь намайг эмчид яаралтай оч гээд хатгуулаад байсын байна л даа. Мань хэнэггүй гар мэдэхгүй л яваад байсын байна. Бас л хүн болох болоогүй л байна даа. Гэхдээ эмчид очиж болоогүй ээ гэж байгаа.

Миний төрсөн ганц эгч Америкт эмчээр саяхан төгссөн ухаантай. Мань хүний ярьдаг ганц юм нь зөв хооллолт. Хоёр жилийн өмнө ирчихээд биднийг өөх тостой юм их идлээ гэж зэмлээд. Бид нар болохоор "Хүйтэн сэрүүн Монголд өөх тостой юм идэхгүй бол маргааш чад хийнэ шдээ" гэж өөрсдийгөө зөвтгөөд. Манай ээж гэдэг хүн аавд хийж өгсөөр байгаад сурчихсан, аймаар өөх тос тогоо дүүрэн хийнэ шүү дээ.

Монголчууд ер нь өөх тостой хоол их иддэг. Хоолны дээж гэж хамаг тосоо аав нарын аяганд хийж өгдөг. Би үхэхээр чи үх гэжаагаам шиг хамаг өөх тосоо аавдаа идүүлсээр байгаад хамгийн түрүүнд бурхны оронд явуулчихдаг хүмүүс дээ. Тээд үүнийгээ хоолны дээжийг гэрийн эзэнд өх ёстой гэж хаацайлахыг нь яана. Бодох л асуудал.

Манай нэг найз байна. Аймаар өөх тостой хоол иднэ. Өөх тос ихтэй юм идэхгүй бол хоол идсэн болдоггүй гэж байгаа. Эхнэр нь хоолондоо аль болох өөх тос их хийнэ. Гэр бүлээрээ иднэ. Гэр бүлээрээ амиа хорлож байна гэсэн үг үү дээ энэ чинь. Тээд мань нөхөр зүрх муутай. Үе үе чад хийчих гээд маниусаа айлгана. Эмлэгт хэвтээд онош нь тодрохгүй. Тэгсэн манай эгч хэлж байна аа. Өөх тос их идэхээр судасны хананд өөх тос нь хуримтлагдаад, цус түүгээр нь гүйх гэж муур хулгана шиг юм болоод, тэрнээсээ болж хямралд ордог юм байна л даа. Цусны гүйх ёстой зам дээр том том өөх хэвтчихээд "Энэ нарийн замаар явуул яв. Явахгүй гэв болих л гүй юу" гээд хэвтчихээр зүрхэнд очиж цусаа шахах гэж байгаа цус маань "Жаахан зай гаргаад өг л дөө. Бид нар чөлөөтэй гүйж чадахгүй байна шдээ" гээд хөөрхийс их зовдын байна гэсн.

Эгчийн маань мантра болтол сургадаг зүйл бол эрүүл хооллолт. Зөв, зохистой хооллобол өвдөхгүй, өвдсөн ч хоолоор эмчилж болно гэж сургана аа. Монголчуудад энэ талын мэдлэг ер нь бол байхгүйтэй адил. Сүүлийн жилүүдэд манайхан энэ талаар жаахан ажил хийж эхэлж байна. Мөнгөтэй болсон хэд нь эрүүл мэнддээ мөнгө зардаг болоод байна.

Би гэж хүн 95 хүрнэ гэж шоонд буугаад байгаам ккк. Хүмсийн хэлдгээр баасаа идсэн өвгөн ч болохгүй ээ зүгээр. Цай ууж хууч хөөрсөн өвгөн ч болохгүй. /би цайсаг бус уссаг хүн гэсн хэ хэ/ Аймаар шар сэмжилсэн өвгөн болж харин магадгүй юм кккк. Тэгэхээр хөгширсөн хойноо ямар баймаар байна, одооноос тэгж үйлд гэдэгчлэн одооноос л зөв зохистой хооллолт, биеийн тамир нтрээр хичээллэж баймаар юм уу даа. Нэг өдөр бүтчихгүй ч байнга бодож, бага багаар дадлагажуулж байвал болох байх аа гэж боджийно. Та нар юу гэж бодож байна?

<!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:"Arial Mon"; panose-1:2 11 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:515 0 0 0 5 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0mm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0mm; mso-line-height-alt:1.0pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; mso-margin-top-alt:auto; mso-margin-bottom-alt:auto; mso-line-height-alt:1.0pt;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 72.0pt 72.0pt 72.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->