AKUTAGAWA

Юуны өмнө блог ертөнцөд "хүч түрэн орж ирсэн" /би ингээд нэрлэчий/ Алекс /alextumee.wordpress.com/ "Шүтлэгтэй хүн шүтлэггүй хүн хоёрын хэн нь зөв амьдраад байна вэ?" гэдэг сэдвээр тус тусдаа нийтлэл бичий гэсэн саналыг надад өчдөр тавьсымаа. Мань хүнд энэ талаар өөрийн гэсэн бодол байсныг дээрээс хойш бичий гэсэн хатуу бодол байсийм байна. Би тэрийг нь өлгөж аваад /жаахан сүржин хэлчлээ/ мессенежерт тэр үед байсан Уудам, Үйтэн хатагтай нарт хэлж санал хураагаад тээд дөрвөн нийтлэлийг өөр өөрсдийн блог дээр бичий. Дараа нь нэгтгий, олон түмэн блогчдоор хэлэлцүүлий гэж тохирсиймаа. За энэ бол оршил.

Түмээ өглөө эрт нийтлэлээ блогтоо зоочжээ. Уудам гэрээ цэвэрлэх хоорондоо шударсан байна /Дараа нь засахым гэсэн/. Үйтэн хатагтай нус нийхийн хооронд бичээд хаячиж. Тээд миний ээлж ирж байгаа ухаантай.

Кафка анд энэ хэлэлцүүлэг гэх үү, давалгаа гэх үү хөдөлгөөнд хамрагдах хүсэлтэй ч жаахан бодий гэсэн байгаа. Тээд надад шифи болгож Цэцэнсод, Хавкс нар шашины талаарх өөрийн бодлоо бичсэн архивыг шидэж гүнээ туслалцаа үзүүллээ.

Тээд харлаа. Уншлаа. Хандлагыг ажиглалаа. Блогчид шашингүйн үзэлтнүүд гэсэн дүгнэлт хийж болохоор байна. Тиймээс ч кибер ертөнцөд өөрийн эрх тааваар таваргадаг юм биз ээ.Гэхдээ миний бодол өөр байна.

Хүнд итгэл үнэмшил хэрэгтэй гэсэн бодолтой явдаг.Тэр нь юу ч байж болно. Энгэрийн ганц хайлаач байж болно. Төрсөн гэрийн бууц ч байж мэднэ. Төрүүлж өсгөсөн ижий ч байх нь элбэг бий. Итгэл үнэмшил дотор нам, шашин хоёр онцгой үүрэгтэй нь харагддаг. Шашин, нам хоёроор маргамааргүй байна, маргаад эхэлбэл дуусахгүй гэдэг үг бол туйлын үнэн. Хүн амьдралдаа нам, шашин гэсэн хоёр том сонголтын өмнө тулдаг гэж байгаа. Нэлээд ч боддог юм шиг байгаам. Намд шинээр элсэж байгаа хүмсийн яриагааð бол амьдрал дахь чухал сонголтынхоо нэгийг хийлээ гэж хэлж байх юм билээ. 

Тэхээр хүнд өөрөө өөртөө, бурхан тэнгэрт, онгод шүтээнд, эх орондоо, нутаг усандаа, ижий аавдаа, элбэрэлт ханьдаа итгэх итгэл, итгэл үнэмшил зайлшгүй байж таарна. Туйлын гоо сайхан гэж бодож байгаа бүхнийг бурхантай зүйрлэж байгаа нь тэр биз ээ. Надад өөрийн гэсэн "бурхан" бий. Хэдийгээр би байнга сүсэглээд, залбираад, бодоод явдаггүй ч санаан мухарт, далд ухамсарт, эд эс бүхэнд минь байдаг гэдгийг мэдэрдэг. Манай нэг ажилтан компьютерийнхээ хардыг надад хэлэлгүй зарчжээ. Хулгай хийсэн гэсэн үг л дээ. Нэг найз маань үзээд "Алга байна" гэж хэлсэн. "Муу хог идчихсэн юм байна л даа. Цалингаас нь суутгаад авахаас" гэж хэлээ л өнгөрсийн. Тэгсэн дэргэд байсан найз маань бүүр сүүлд "Чи сонин хүн шүү. Тэхэд тэгж тайван хандаж байдаг. Би байсан бол алаад хөөгөөд явуулах байсан юм" гэж байсан. Энэ бол миний "Бурхнаас" надад өгсөн зан араншин гэж боддог. "Чи уурладаг юм уу?" гэж нэг танил маань асууж байсан. Би барагтаа бол уурладаггүй л дээ. Өдрийн од шиг уурлана. Манай гэр бүл ч их тайван гэр бүл. Нэр маань ч гэсэн орос дээр тэгж буудаг юм ккк. Шашин бичих гэж өөрийгөө баахан рекламдчих шиг боллоо. Гэхдээ тийм зан чанарууд бас байна аа. Би барагтай бол сэтгэлээр унаад, хямраад янз бүр болäîãã¿é. Ãàéõàëòàé ººäðºã áîäîëòîé íýãýí. Энэ нь зуршил ч гэмээр болчихсон байна лээ, хааяа анзаарахад. Мэдээж хүнд өөрөө өөртөө итгэх итгэл гэж байлгүй яахав. Гэхдээ автын ослоор өнгөрсөн ангийн маань охин, түүний өнчирч хоцорсон хоёр хүүхэд, 17 насандаа орондоо өөрийгөө боож үхсэн ангийн ìààíü баньд, öàãòàà öàëãèæ ÿâààä àðõèíä õîðäîæ ¿õñýí îëîí õ¿í, íàñààðàà ãàíö áèå ÿâààä àñðàìæèéí ãàçàð î÷èæ áàéãàà àõìàäóóäûí àìüäðàë /ò¿é ò¿é/ íàäàä áóðõàí áèéã ñàíóóëæ áàéõ øèã ñàíàãääàã. Èéì àìüäðàë õýí õ¿íä òîõèîëäîîä áàéäàãã¿é. Áè çààâàë èéì áàéäàã, ººð áàéæ áîëîîã¿é íü áàñ ñîíèí øäýý. Áè çààâàë Ä ãýäýã àéëä òºðñíèéã, Ìîíãîë ãýäýã îðîíä àìüäàð÷, õààøàà ÷ ÿâàõã¿éãýýð "Ǻâõºí Ìîíãîëäîî" ãýñýí áîäîëòîéãîîð àìüäàð÷ áàéãàà íü öààíàà èõýýõýí óòãà ó÷èðòàé ãýæ áîääîã. Íàäàä ýíä õèéõ þì áàéíà. Þóã íü ìýäýõã¿é ÷ õèéõ þì, çîðèëãî áàéíà. 

Òýñãèì õ¿éòíýýð áè òóíäðò òºðººã¿éäýý áàÿðëàäàã. Òýãæ áîäîõîîð íàäàä õ¿éòýí áèø ñàíàãääàã. /Ñàéõàí õ¿éòýí ºäºð áàéíà ãýñýí íèéòëýë ¿ç/ õàâàð øîðîîãîîð øóóðàõàä Ñàõàðûí ýëñýí öºëèéí õàÿàíä òºðººã¿éäýý àçòàéä òîîöäîã. Èéì ë Ìîíãîë õ¿í. Ýõ îðîí ìèíü Òºâä øèã áîëîîã¿éä áàÿðëàäàã. Õýçýý íýãýí öàãò Àìåðèê ðóó ÷ºëººòýé çîð÷äîã áîëíî, áè òýð öàãèéã ¿çíý ãýäýãò èòãýäýã. Áè ýíý á¿õ çàí òºëºâ á¿ðýëäýõýä øàøèí íºëººëñºí ãýæ õýëìýýð áàéíà. Ýíý íü á¿õ ç¿éëèéã øàøèíæóóëæ òàéëáàðëàäãààñ ººð. Øàøíû ôàíàòààñ ÷ ººð. Ìèíèéõ áîë äîòðîî äóóã¿é, ÷èìýýã¿é, íóðãèæ áàéäàã ¿çýë áîäîë. Òýðèéã ìààíü õýí ÷ ìýäýõ àëáàã¿é, õýíä ÷ ÿðèõ øààðäëàãàã¿é, õýíä ÷ õàðóóëàõ øààðäëàãàã¿é, äîòðîî áàéæ ë áàéã. ¯ã¿éñãýæ áîëîõã¿é ¿íýí íàäàä áàéãàà. Ýíý íü íàäàä ýðõ õ¿÷, óðàì çîðèã ºã÷ áàéäàã. Õýýíöýð áàéäàë áîë ¿çýë áîäîë þì ãýæ õýëñýí áàéäàã. Øàøèí ø¿òëýã ÷ ãýñýí ¿çýë áîäîë þì. Áè õýíòýé ÷ ýíý òàëààð ìàðãàõûã õ¿ñýõã¿é. ªºðèéí áîäîë ººðòºº çºâ.

Çà èéì ë áàéíà äàà õàìïààíóóä àà. Íýã þì õýëýõ ãýñýí ìàðò÷ëàà. ×óõàë þì áèø áàéñèéì áàéãààç.